Południowa brama do Rogu Afryki kusi Was oszczędną w słowach scenerią: błękitne wody Zatoki Adeńskiej z jednej strony, księżycowe pustkowia Danakil z drugiej. To nieoczywiste miejsce przyciąga wszystkich szukających kontrastów — tu nawet wiatr pachnie solą, lawą i korzenną herbatą.
Od wybrzeży do pustyni
Dżibuti, wciśnięte między Erytreę, Etiopię i Somalię, jest jednym z najmniejszych krajów Afryki, ale może pochwalić się jedną z najbardziej zróżnicowanych linii brzegowych kontynentu. Zatoka Tadjoura wciąga ciepłe prądy Morza Czerwonego, dzięki czemu rafa w pobliżu wyspy Maskali zachowuje intensywne kolory przez cały rok. Ledwie godzina jazdy dzieli turkusową lagunę Ghoubbet od pustynnych równin Grand Bara, które latem zamieniają się w naturalny piekarnik o temperaturze ponad 45 °C. Jeżeli zależy Wam na łagodniejszym klimacie, planujcie podróż w oknie listopad–luty; oddech monsunów północno-wschodnich obniża słupki rtęci i zapewnia klarowność powietrza, tak potrzebną fotografom.
Smak przeszłości i przypraw
Pod rządami sułtanów Ifat i Adal Dżibuti służyło jako brama handlowa dla karawan wiozących złoto i kość słoniową z wnętrza Afryki. Pozostałością tamtych czasów jest kamienny fort Tadjoura, z którego tarasów możecie objąć wzrokiem całe wybrzeże. W epoce kolonialnej Francuzi wprowadzili styl art déco do urbanistyki stolicy; kolorowe mozaiki i ażurowe werandy Avenue 13 de Juin przypominają, że wzdłuż tego traktu kwitł handel kawą mokha. Współczesna kuchnia łączy wpływy Jemeńczyków, Arabów i Somalijczyków: na talerzach goszczą aromatyczne mandi (ryż z jagnięciną i szafranem) oraz sambuusy — chrupiące trójkąty nadziewane rybą z oceanu. Pod koniec dnia mieszkańcy spotykają się przy ulicznych wózkach z dżibutyjskim shai — słodką herbatą z gałązką świeżej mięty.
Co robić między wodą a piaskiem
Poranek przy zatoce Ghoubbet to okazja, by zanurkować z płaszczkami-mobulami, które majestatycznie unoszą się w planktonowym mleku. Instruktorzy chętnie poprowadzą Was w stronę drop-offu, gdzie klif opada gwałtownie do trzystu metrów, tworząc podwodną katedrę dla rekinów młotów. Miłośnicy geologii mogą później udać się na trekking po fumarolach siarkowych w dolinie Ardoukôba, gdzie ziemia wciąż syczy resztkami zeszłowiecznych erupcji. Jeśli szukacie adrenaliny na lądzie, sezonowe burze piaskowe ubijają powierzchnię Grand Bara tak mocno, że organizuje się tam amatorskie wyścigi samochodowe i land-sailing na żaglowozach. Wieczorem, przy bezchmurnym niebie, przewodnicy nomadów Afar rozłożą dla Was dywan na krawędzi jeziora Assal; sól skrzypi pod stopami, a mleczna droga wydaje się spływać wprost do lśniącej tafli jeziora. Bogactwo krajobrazów, otwartość mieszkańców i przenikające się aromaty Wschodu oraz Afryki sprawiają, że nawet krótka wizyta w Dżibuti pozostawia w pamięci obrazy bardziej wyraziste niż pustynne słońce.
